dexmedetomidine

Samenstelling

Dexdor (als hydrochloride) XGVS Orion Corporation

Toedieningsvorm
Concentraat voor oplossing voor infusie
Sterkte
100 microg/ml
Verpakkingsvorm
ampul 2 ml, flacon 4 ml, 10 ml

Kan worden opgelost tot een concentratie van 4 microg/ml of 8 microg/ml.

Dexmedetomidine (als hydrochloride) XGVS Ever Pharma GmbH

Toedieningsvorm
Concentraat voor oplossing voor infusie
Sterkte
100 microg/ml
Verpakkingsvorm
ampul 2 ml, flacon 2ml, 4 ml, 10 ml

Het concentraat bevat ca. 1 mmol (3,5 mg) natrium per ml. Het concentraat kan worden opgelost tot een concentratie van 4 microg/ml of 8 microg/ml.

Uitleg symbolen

XGVS Dit geneesmiddel is niet opgenomen in het geneesmiddelen vergoedings systeem (GVS).
OTC 'Over the counter', dit geneesmiddel is een zelfzorgmiddel.
Bijlage 2 Aan de vergoeding van dit geneesmiddel zijn bepaalde voorwaarden verbonden, die zijn vermeld op bijlage 2 van de Regeling zorgverzekering.
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Extra aandacht wordt gevraagd voor onverwachte bijwerkingen. Meldt u dit via het meldformulier van het Lareb.

dexmedetomidine vergelijken met een ander geneesmiddel.

Advies

Voor de toepassing van dexmedetomidine is nog geen advies vastgesteld.

Indicaties

  • Sedatie van volwassen intensivecare-patiënten bij wie het noodzakelijk is dat de diepte van het sedatieniveau het nog mogelijk maakt de patiënt met een verbale prikkel te wekken (overeenkomend met Richmond Agitation-Sedation Scale (RASS) 0 tot –3).
  • Sedatie van niet-geïntubeerde volwassen patiënten voor en/of tijdens diagnostische of operatieve procedures die sedatie vereisen, dus procedurele en bewuste sedatie.

Dosering

Klap alles open Klap alles dicht

Sedatie van IC-patiënten:

Volwassenen:

Bij patiënten die al geïntubeerd en gesedeerd zijn, starten met 0,7 microg/kg lichaamsgewicht/uur; bij tengere patiënten een lagere startdosis overwegen. Daarna afhankelijk van de respons de dosis aanpassen binnen een bereik van 0,2–1,4 microg/kg/uur. Maximaal 1,4 microg/kg/uur. Na aanpassing van de dosis kan het tot 1 uur duren voordat een nieuw stabiel sedatieniveau bereikt wordt. Een oplaaddosis wordt niet aanbevolen vanwege bijwerkingen. Zo nodig propofol of midazolam toedienen totdat het effect van dexmedetomidine is vastgesteld. In klinisch onderzoek is geen ervaring opgedaan met het gebruik van dexmedetomidine gedurende een periode langer dan 14 dagen.

Bij ouderen of patiënten met een gestoorde nierfunctie is geen dosisaanpassing nodig. Overweeg bij gestoorde leverfunctie een lagere dosering, afhankelijk van de stoornis en de respons.

Niet-geïntubeerde patiënten voor en/of tijdens diagnostische of operatieve procedures:

Volwassenen:

Algemeen: oplaadinfuus van 1 microg/kg lichaamsgewicht gedurende 10 min. Bij minder invasieve procedures, zoals oogchirurgie, kan 0,5 microg/kg in 10 min voldoende zijn. Onderhoudsinfuus: 0,6-0,7 microg/kg/uur, stapsgewijs aanpassen op basis van het klinische effect binnen een bereik van 0,2–1 microg/kg/uur. Pas de snelheid van het infuus aan om het gewenste niveau van sedatie te bereiken. Voor wakkere fiberoptische intubatie: onderhoudsinfuus van 0,7 microg/kg/uur tot de endotracheale tube geplaatst is. Aanvullende sedatie en/of analgesie wordt aanbevolen tijdens pijnlijke procedures of als (tijdelijk) diepere sedatie vereist is.

Overweeg bij een gestoorde leverfunctie een lagere (start)dosering. Bij een gestoorde nierfunctie is geen dosisaanpassing nodig. Bij een leeftijd > 65 j. is gewoonlijk geen dosisaanpassing nodig; wel zijn ouderen gevoeliger voor het optreden van hypotensie.

De stof dexmedetomidine kan adsorberen aan natuurlijk rubber. Voor (in)compatibiliteiten raadpleeg de bijsluiter.

Toedieningsinformatie: kan verdund worden in glucose 5% oplossing, Ringer-lactaatoplossing, mannitol 20 % of natriumchloride 0,9% oplossing voor injectie, voor het bereiken van de vereiste concentratie van hetzij 4 microg/ml of 8 microg/ml.

Bijwerkingen

Zeer vaak (> 10%): bradycardie, soms leidend tot sinusarrest. Hypotensie, hypertensie (met name bij te snel/te veel toedienen). Ademhalingsdepressie.

Vaak (1-10%): hyperglykemie, hypoglykemie. Agitatie. Myocardiale ischemie, hartinfarct, tachycardie. Misselijkheid, braken, droge mond. Abstinentiesyndroom, hyperthermie.

Soms (0,1-1%): eerstegraads AV-blok, verminderd hartminuutvolume. Dyspneu, apneu. Opgezette buik. Dorst. Metabole acidose. Hypoalbuminemie. Hallucinatie.

Verder zijn gemeld: polyurie. In geïsoleerde gevallen bij met bradycardie bekende patiënten: perioden van asystolie. Hypothermische bradycardie bij een neonaat.

Interacties

Versterkte sedatieve, anesthetische en cardiorespiratoire effecten zijn vastgesteld bij combinatie met isofluraan, propofol, alfentanil en midazolam; dergelijke effecten zijn waarschijnlijk bij combinatie met (andere) anesthetica, sedativa, hypnotica en opioïden. Verlaging van de dosering van dexmedetomidine of het gecombineerd toegediende middel kan nodig zijn.

Bij combinatie met spinale of epidurale anesthesie neemt de kans op hypotensie of bradycardie toe.

Inhibitie van CYP2B6 en inductie van andere CYP-enzymen is in vitro waargenomen; de klinische relevantie is niet duidelijk.

Zwangerschap

Teratogenese: Bij de mens onvoldoende gegevens. Bij dieren is reproductietoxiciteit waargenomen (verlaagd foetaal lichaamsgewicht, vertraagde ossificatie).
Advies: Gebruik ontraden, ook bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie gebruiken.

Lactatie

Overgang in de moedermelk: Ja.
Advies: Gebruik van dit middel niet initiëren of de borstvoeding staken tot ten minste 24 uur na stopzetten van de behandeling.

Contra-indicaties

  • gevorderd AV-blok (graad 2 of 3), tenzij pacemaker aanwezig is;
  • ongecontroleerde hypotensie;
  • acute cerebrovasculaire aandoeningen.

Waarschuwingen en voorzorgen

Tijdens infusie met dexmedetomidine moet continue hartbewaking plaatsvinden.

Bij niet-geïntubeerde patiënten de ademhaling bewaken.

Bij procedurele en bewuste sedatie bij niet-geïntubeerde patiënten: bewaak de patiënt continu op tekenen van hypotensie, hypertensie, bradycardie, ademhalingsdepressie, apneu, dyspneu en/of zuurstofdesaturatie.

Omdat geen oplaaddosis of bolusdosis gegeven mag worden, andere sedativa paraat houden.

Niet toepassen als algemeen anesthetisch inductiemiddel bij intubatie of voor sedatie tijdens gebruik van spierrelaxantia.

Niet geschikt voor patiënten die continue diepe sedatie nodig hebben.

Niet geschikt voor patiënten met ernstige cardiovasculaire instabiliteit, wegens het mogelijk optreden van daling van de hartslag, en daling en/of stijging van de bloeddruk. Voorzichtig toedienen bij bestaande bradycardie (hartslag < 60/min), ischemische hartziekte, hartfalen, hypotensie en/of hypovolemie. Overweeg bij aanwijzingen voor een myocardinfarct dosisreductie of het staken van de behandeling.

Voorzichtig toedienen bij patiënten met disfunctie van het perifere autonome zenuwstelsel zoals na ruggenmergletsel.

Dexmedetomidine kan de cerebrale bloedstroom en de intracraniële druk verminderen; bij aanwijzingen voor cerebrale ischemie dosisreductie of het staken van de behandeling overwegen. Na neurochirurgische ingrepen en bij ernstige neurologische aandoeningen zoals hoofdletsel voorzichtig toepassen.

Bij een gestoorde leverfunctie kunnen bijwerkingen en oversedatie plaatsvinden.

Onthoudingsverschijnselen (agitatie, hypertensie) kunnen optreden, met name na abrupt staken van langdurig gebruik.

De tijd tot herstel is ca. 1 uur. Houd medisch toezicht gedurende ten minste nog een uur.

Niet aanbevolen voor patiënt-gecontroleerde sedatie.

Dexmedetomidine heeft geen anticonvulsief effect.

De veiligheid en effectiviteit bij kinderen < 18 j. zijn niet vastgesteld.

Overdosering

Symptomen
bradycardie, hypotensie, oversedatie, slaperigheid en hartstilstand,

Therapie
Bij sinusarrest is in onderzoek atropine of glycopyrronium toegepast.

Eigenschappen

Selectieve α2-receptoragonist. Remming van de locus caeruleus, een overwegend noradrenerge nucleus in de hersenstam geeft een sedatief effect. Activering van de presynaptische α2-adrenerge receptor remt het vrijkomen van noradrenaline, wat de transmissie van pijnsignalen blokkeert. De activering van postsynaptische α2-adrenerge receptoren in het centrale zenuwstelsel remt de sympathische activiteit, waardoor de bloeddruk en de hartfrequentie dalen. Bij lage dosering heeft dexmedetomidine vooral centrale effecten (daling van de hartslagfrequentie en bloeddruk); bij hogere dosering vooral een perifeer vasoconstrictief effect (stijging van de bloeddruk en versterkte bradycardie).

Kinetische gegevens

V dca. 1,3 l/kg.
Eiwitbinding94%.
Metaboliseringin de lever door glucuronidering, N-methylering en door CYP gekatalyseerde oxidatie, tot inactieve metabolieten.
Eliminatievoornamelijk (95%) via de urine, als metabolieten.
T 1/2ca. 1,5 uur, bij lichte, matige en ernstige leverfunctiestoornis tot resp. ca. 3,9 uur, ca. 5,4 uur en ca. 7,4 uur. .

Uitleg afkortingen

F biologische beschikbaarheid (fractie van de dosis die in de systemische circulatie verschijnt)
T max tijdsduur tot maximale bloedspiegel na toediening
V d verdelingsvolume (fictief volume waarin een geneesmiddel zich verdeelt over het lichaam)
T 1/2 plasmahalfwaardetijd (tijd die nodig is om een bepaalde plasmaconcentratie te halveren)
T 1/2el plasmahalfwaardetijd in de eliminatiefase, terminale halfwaardetijd

Groepsinformatie

dexmedetomidine hoort bij de groep intraveneuze anesthetica.

Kosten

Kosten laden…

Zie ook

Geneesmiddelgroep

Externe links